که از خیابان پایین برویم و هوا سرد باشد و جرأت نکنیم دست از جیب بیرون بیاوریم و من بگویم که عاشق سادگیاش بودم وقتی داشت جورابها را جلوی دوربینات توی تشت میشست و زیرجلکی به بالا نگاه میکرد و من به خودم میگرفتم و تو سر تکان بدهی برای منی که اینکاره نبودم و بازیگری به هیچ کجایم نمیبرد و اگر او نبود شاید سه روز هم دوام نمیآوردم و تو میماندی و فیلمت و حالا بگرد دنبال نابازیگر دیگری مثل من و پیدا نکن و شاید دور تفنن جدیدت را هم خط بکش و من عشق احمقانهام را نگهدارم برای خودم نه اینکه حالا پیش تو اعتراف کنم و در بیایم که توی همین خیابان لعنتی بود که دنبالش میرفتم و گریه میکردم او پا تند میکرد و من اصرار مثل بچهها که دستکم بگو کس دیگری هست و او پا پس کشان که آری و منِ خر را بگو که دوزاری کجم نمیافتاد که کساش تو بودی و من هیچ.
آموزش دفاع شخصی !
مجموعه آموزش دیم ماک در برابر خطرات از خود دفاع کنید |
مستند حیات وحش (حیات)
محبوبترین و جدیدترین مستند جهان کیفیت عالی زیرنویس فارسی اورجینال |
|
X
تبلیغات در بلاگ اسکای
|
|
برای سلامتی آقا امام زمان صلوات، یعنی چه؟ مگر نه این که به باور شیعهی اثنی عشری او حیّ است و جماعت منتظر؟ پس اگر زنده است و ذیوجودی را یارای ره زدن بر حیاتاش نیست و تقدیر بر ظهور رفته، صلواتِ جماعت بر سلامتی وی چیست؟ و اگر صلوات بر حیات وی موثر است، یعنی نقصان سلامتاش ممکن است؟ یا که رندانه بایست شانه خالی کرد و رفع تکلیف که اسرار الهی کس نمیداند خموش؟!
مزد آن گرفت جان برادر، که نموده شد و آبدیدهتر! هر چه هولوگرام در جهان بود را به هیچ انگاشت و سر خود گرفت، که اینگونه باشد طریقت نمودهشدهگان و آبدیدهگان. که در آبدیدهگی استعارتی باشد بر اهل معنا، همو معنا دریافت که او آبدیده بود.
شمال از شمال غربی یا جنوب از جنوب شرقی؛ با لعبتان پیچیفوورووم یا با برقعِ ننه کلثوم، بر مصاحبت دوستان یا بر مصاعبت دشمنان...
هیچ یک سخنی نگفتند
نه میزبان
و
نه میهمان
و نه گلهای داوودی
جهان با هولوگرام نادیدهاَش بر گردهی نمودهشدهگان پا میفشارد که هین، منم! و زیرک آنکه گرده اندکی رها کرده، دمی فرو برده و بر مدار خویش چنان رود که جخ نه جهانی بوده و نه گردهای.
بیت:
ما را سریست با وی که گر خلق روزگار
دشمن شوند و سر بنهند هم بر آن سریم!
که کلفتی از پوست خود شماست، تعارف نمیکنم به جان شما!
که لکاتهگی دیفالت کون و مکان است، باور بفرمایید قربان!
که ما هماره پند قائد خویش به گوش گرفته " هم بر آن سریم"
که "چون دوست دشمن است، شکایت کجا بریم" ها را رها کن جیران، ببخشید عاشقا، اندر دل آتش درآ، دیوانه یا ویرانه یا بیگانه هم حتا بشو، ت.خمت نباشد ای دیر بهدست آمده که بس زود، آتش زدی و چون دود و اینا و مباد که بروی و از جنوب از جنوب شرقی و عبدالمالک ریغی و ما بمانیم و حوضی و ابریقی.
و تمت هذا به یوم ثمانی شهر اغسطس فی سنه تسع و الفین
فرضیات مدل:
ارّهای معمولی را تصور کنید. با سری باریک و انتهایی پهن. با یک لبهی صاف و یک لبهی دندانهدار.
پویاییهای مدل:
تصور کنید که این ارّه قرار است در ماتحتتان فرو رود.
نتایج مدل:
1- ابتدای ارّه همواره بهتر از انتهای آن است.
2- فرو رفتن یکباره، همواره بهتر از فرو رفتن تدریجی است.
3- بیرون آمدن یکباره، همواره بهتر از بیرون آمدن تدریجی است.
4- فرو رفتن ارّه همواره راحتتر از بیرون آمدن آن است.
5- استفاده از ژل لوبریکانت وضعیت را بهبود نمیبخشد.
آزمون جامع دورهی دکتری: یک بررسی موردی
ارّهی آزمون جامع، شش ماه است که بیاستفاده از لوبریکانت تدریجاٌ در حال فرو رفتن است و تقریباً به انتها (دسته) رسیده است. سهشنبهی هفتهی آینده به یکباره بیرون کشیده خواهد شد و اگر P=1 نباشد، شش ماه تدریجی دیگر در راه خواهد بود.
: همچنین داریم
G = f(x)
Lim G = ∞
x→1
که در آن: P = احتمال قبولی در آزمون جامع
G=درد ناشی از فرو رفتن ارّه
x =نسبت طول فرو رفته شده به طول کل ارّه ( x بین صفر و یک است)
1
پیرمرد، نشسته بر لبهی سکوی خروجی متروی نواب، شاخههای مریم را از این دست به آن دست میدهد و خودش را بیشتر در کاپشن سربازی کهنهاش میپیچد. به بوی مریم جلو میروم و شاخهی پر و پیمانی را انتخاب میکنم. چند حاجی؟ سیصد. هزاری را میدهم و منتظر باقی پولم میشوم. بعد از چند دقیقه، دستهای لرزانش دو تا پانصدی پس میدهد. از بین پولهایش، یک دویستی برمیدارم و پانصدی را پس میدهم. نگاهی میکند و سرش را میاندازد پایین.
مریمها تا صبح، در گرمای هال خانه، پژمرده شدند.
2
یک تن ماهی، دو تا تخممرغ و پنج نخ مگنای سفید؛ منتظر است تا بقال سر کوچه باقی پولش را بدهد که وارد مغازه میشوم. وینستون مدیوم هر شبهام را میخرم و میآیم بیرون. سر پیچ کوچه که فقط یک نفر از آن رد میشود، دوباره کارگر افغانی را میبینم. خریدهایش را دست گرفته و کنار میایستد تا اول من رد شوم.
پستاَم میآید. حالتی مراست که شرار نوشتن را مجال خاموشی نخواهم داد؛ خلاف همیشه. نور کم و برودت لاجرم، تدخین بسیار و خماریِ ناگوار، چناناَم در فشار نهشته است که آمد و شد پیاپی و چندپارهگیِ روزمرهگی، چناناَم نکرده بود. اینگونه باد.
اول اینکه، نومید شدم از خواندن "دیوانگی در بروکلین". اسطورهی ذهنیِ برساخته شده از خواندن "سهگانه نیویورک"، یکسره بر باد رفت. شکر که آن دیگری –وونه گاتِ قهرمان- بمرد و مجال اسطورهشکنی و آشنایی زدایی را به گور برد. هی هو؛ اینگونه باد.
دوم اینکه، تهرانِ بارانی، از آن حرفهاست. این شهرِ غمگین، بدون اِلِمان* باران و ابر، آنقدر دلمرده و همیشهگی است که عمری را و قومی را کفایت کند، چنان که عمری دگر بباید. ببین که باران و پاییز چه بر سر آن میآورد. کاش جای مرتضی بودم، در سپرده به زمین. کاش جای پسرک بودم در into the wild. کاش جای خوداَم بودم در خوابگاه شهرک. که حالا دور است. دور.
سه دیگر آنکه، پریروز - دوستان میدانند که هر آنچه گذشته است را پریروز میخوانم- نشسته بر صندلیِ گودرفتهی میدیباسی نارنجی رنگ، در میانههای راه تهران، آنجا که دانههای تگرگ بر شیشهی بخارگرفتهی کنار دستاَم میخورد و صدایش آراماَم میکرد، به یاد تناقضی دیرین افتادم. نه، ابتدا به "الف" بورخس فکر میکردم که میانبر زدم و ناگه رسیدم به آن لعنتی. که ابدیت اصلن یعنی چه؟ تا کی دقیقن؟ ذهنِ پراگما که ابدیت نمیشناسد، میشناسد؟ پیشترها دغدغهی اصلیاَم این بود که پس از مرگ، تا کی باید در بهشت یا جهنم ماند؟ حال که بهشت و جهنم شوخیِ بچهگولزنکی بیشتر نمینماید، آن تناقض اینگونه رنگ عوض کرده است که اصولن پس از مرگ تا کی؟ معمولن اینگونه خود را تسلی میدهم که مفهوم زمان، متعلق است به جهان ماده و در جهانی غیر از آنچه همه میشناسیم، زمان، بیمعنیست. ناگزیر ابد نیز بیمعنا خواهد بود. اما میدانم که بنیان این جواب، تا چه پایه سست است. اتفاقی که معمولن در این شرایط برایاَم پیش میآید این است که میدیباس ترمزی شدید میزند؛ یا عادل فردوسیپور داد میزند که چی کار میکنه این بازیکن و من سقوطِ آزاد میکنم به روزمرهگی همیشهگی. یادم میرود تا بار دیگر. که نمیدانم کِی خواهد بود.
چهارم آنکه، در همان میدیباسِ معمولن نارنجی و در همان مسیر تهران- شمال که باشی، از گردنهی همیشه مهگرفتهی گدوک که سرازیر شوی به سوی سرسبزی شمال، جاییست که سه نفر از چهار جدّ من، آنجا خفتهاند. برای همیشه. طنز قضیه اینجاست که ایشان هر چه در زندهگی از هم دور بودند، به گاه مرگ به یکدگر نزدیکاَند. قرابتی ابدی. مسأله از اینجا شروع میشود که هر وقت که از این منطقه عبور میکنم - یعنی دقیقن هفتهای دوبار، یک بار رفت و یکبار برگشت، مثل مهدی رفت و برگشت**- ناخواسته و خودکار، فاتحهای میفرستم، اشتراکی. یکی برای هر سه. و تناقض معمولن معتبر این است که معتقداَم که این، کاریست عبث. شاید هم خندهدار که تو آیهای بخوانی – متنی به زبان عربی- و مُرده، در آن دنیا، خوش به حالاَش بشود. میدانم و میخوانم! قدرت تربیت است یا چیزی دیگر؟ نمیدانم.
* اعراب گذاشتم، نه به قصد توهین به مخاطب، از این رو که خود معمولن المان را آلمان میخوانم.
** اشاره به زمانی که مهدی کله معروف به مهدی هاشمینسب، بازیکن پرسپولیس بود و به رقیب دیرین دو بار گل زد؛ هر دو با سر، یکبار بازی رفت و یکبار برگشت.
- خواستم مطابق دستور زبان مورد استفادهی شاملو بنویسم، (زندهگی جای زندگی و …) اما حالا میفهمم که دشوار است، پس ما چی کار میکنیم؟ بیخیال میشویم.
- شمع پنجم رو هم فوت میکنم. تنهایی. پنج سال است که میدوم.
انترن جوان در لباس سفیداش رفت به طرف تخت بیمار.
- امروز انگار حالت بهتره، نه آقا طاهر؟
- آره این چند وقته احساس خوبی دارم. فکر میکنم که از دستاش در میرم.
- به هر حال امکانات اونجا خیلی بهتره. شیوههای جراحیشان هم جدیدتره. اصلا درسدن به خاطر جراحیهای سرطانیاش معروفه.
حرفاش را خورد و خودش را سرزنش کرد که چرا بر خلاف اصولی که در کلاسها یاد گرفته بود، آنقدر بیپروا در حضور بیمارِ امیدوار به بهبودی، از شدت بیماری حرف زده است. برای اینکه فضای سرد بعد از آخرین جملهاش را تلطیف کند، گفت.
- حالا کی قراره اعزام شین، آقا طاهر؟
- تا آخر ماه اگه خدا بخواد.
طاهر دراز کشیده روی تخت، از بالای پاهایاش که در پتوی بیمارستان پیچیده بودشان، پنجرهی خیس از باران را نگاه کرد. شهر را در عصر نمناک پاییزی تجسم کرد و خیالپردازیهای همیشگیاش را شروع کرد. مثل همهی شبهای بلند بیمارستان. دلاش غنج میزد که خوب میشود. خوب میشود و کابوسهای شبانهی مردناش تمام میشود.
***
آخرهای دورهی انترنیاش بود و مجبور نبود صبح خروسخوان برود بیمارستان. آنهم در سرمای دی ماه که اگر سگ را چوب میزدی از لانهاش بیرون نمیآمد. پیچ خیابان را که تازه تازه داشت طعم شلوغی صبحگاهی را حس میکرد، رد کرد و طبق عادت وسواسگونهاش، آگهیهای چسبانده شده روی دیوارها را خواند. خودش را در لباس گرمش پیچیده بود و سعی میکرد که چالهی آب را با گامی بلند رد کند که آگهی را دید: درگذشت شادروان طاهر قربانی را به اطلاع عموم…ایستاد و دوباره خواند تا مطمئن شود که شرط را از همکارش برده است. با خودش فکر کرد که دفعهی بعد باید بهتر پیشبینی کند. هر چند این هم بد نبود. شرط بسته بود که سه ماه طول میکشد و طرف سر دو ماه مرده بود.
عنوان مطلب نام داستان اول در مجموعه داستانهای کوتاه "یوزپلنگانی که با من دویدهاند" است، نوشتهی مرحوم بیژن نجدی.
برایتان جشن میگیریم
هر چند میدانیم "بگو، عشقام" گفتنهایتان خواهد مرد.
برایتان جشن میگیریم
هر چند میدانیم بدنهایتان عادی خواهد شد
برای آن دیگری؛
کشف خواهد مرد.
برایتان جشن میگیریم
هر چند میدانیم
دروغ خواهد آمد، اعتماد خواهد مرد؛ بهانه پدیدار خواهد شد؛
و عشقتان دیر نخواهد پایید.
برایتان جشن میگیریم؛
هر چند به یقین میدانیم همگی،
غمِ نان عاقبت پیروز خواهد شد
و خواهد بلعید
شرر خُردتان را.
دوستی روایت کرد از یک پزشک و یک آهن فروش. پزشک، دامادِ کوچکتر بود و آهن فروش، دامادِ بزرگتر. بر عکس زنهاشان که همه شباهت بودند، هیچ چیز این دو ماننده نبود که هیچ، گویی در دو سرطیف تفاوت ایستاده بودند. یکی آنچنان بندی قواعدِ نوشته بود که به یقین هیچ شبی را تا صبح زنده نگاه نداشت که فردا را به تمام بخوابد؛ هیچ طعمِ ایستادن بر لبه را نچشید و به گمان، اگر شهوت مانعاش نبود، لبان زن را نیز نمیبوسید، مبادا که مرضی مسری راهِ سلامتاش بزند. آن دیگری، شکمبارهای، بادهنوشی استوار که شبی بی باده سر بر بالین ننهاد، از بیدار باشِ صبح تا گاهِ چاشت، دودِ اولین بیست نخ را با ولع به درون میکشید و تا هنگامِ خفتن، سومین بیست نخ را نیز خاکستر کرده بود، آن چنان که به یاد ندارماش، مگر با شارب زردش از زور دود سیگار و بساط کباب و چارلیتری عرق گوشهی انبار.
آهنفروش، نمرد تا آن گاه که خود پزشک را در گور کرد، در سن پنجاه و اندی. خود، سالی دَه بعد از پزشک زیست، همه در کار لذتی جدید.
به دعوتِ دانشجو. آن که پرسیدمان اگر روزی به انتهای عمرت باقی باشد، چه خواهی کرد؟
تکنوازی دوتارِ حاج قربان تو شب سکوت کویرو هزار بار گوش میکنم. تخیلات جنسیم رو عملی میکنم. صد سال تنهایی و ناتور دشت و شب مادر و تقدیم به ازمه رو یه بار دیگه تورق میکنم. نشئه میکنم. قطعن تهران نمیمونم.
